week 3

Week 3: Boer zoekt vrouw | De vrouwen trekken in..

Ik zat er klaar voor, de laatste dagdates zouden aan bod komen en de dames en heren die daarna gekozen werden rezen af naar het land waar hun nieuwe liefde geworteld is. Vaarwel Nederland en op naar een nieuw avontuur! En voor het eerst in mijn boer zoekt vrouw carriere spot ik een camera, ein-de-lijk een dame die dit avontuur zelf ook vast wilt leggen! Maar zien ze het misschien dan toch meer als een vakantie, een leuk uitje en is de liefde die misschien wel op gaat bloeien bijzaak? We gaan het zien en voor nu kunnen jullie het lezen in het enige verslag van de week wat je niet wilt missen!

B 1Op naar een nieuwe aflevering vol grenzeloze avonturen!
Het buitenland klinkt leuk, avontuurlijk en fijn, misschien wel als een altijd durende vakantie. Maar is de liefde bestand tegen de leegte die het land biedt? Bestand tegen het boerenbestaan met de altijd lange werkdagen?

JosJos mag gaan ‘suppen‘ met zijn dames! En er valt iets op, Jos is wit.. en dat voor iemand die in het buitenland woont! De man die niet voor het uiterlijk gaat heeft toch 5 dames uitgekozen die aardig strak in hun velletje zitten, alles wordt ook meteen blootgegeven in deze uitzending. En waar de meeste meiden zich bezig hielden met hun peddel richtte Leonie haar pijlen op Jos. En dat geeft Jos toch een dubbel gevoel, terwijl er ergens vast iets gaat groeien (misschien wel dat éne stukkie liefde) vraagt hij zich toch echt af of ze wel bij hem past. En of ze een blondje met inhoud is moet natuurlijk nog uitwijzen, bang voor water is ze in ieder geval niet. Willemijn heeft zo haar eigen kwaliteiten, zo kan d’r vader enorm met haar lachen en typt ze vingervlug. En Jos is eerlijk, hij zoekt geen boerin maar de meiden mogen ook hun eigen ding hebben, en dat opent deuren voor Jos. ‘Wat vinden jullie eigenlijk van mijn?’ Bam, out in the open! En terwijl de meiden allemaal een overtuigende brief aan onze boer hebben geschreven vinden ze het moeilijk om hier een passend antwoord op te geven. En daar vallen ze door de mand, even geen ontbloot bovenlijf waar stiekem naar gespiekt kon worden en geen Frans onderduikadres. Verdorie, wat maakt Jos nou zo leuk? Zijn het zijn koeien, zijn ogen of is het zijn lach? Godzijdank zijn er twee meiden die iets kunnen verzinnen, er word hevig geknikt en de meiden zijn weer uit hun lijden verlost. Chapeau, dames, goed gedaan. Weer een stap dichter bij de Franse zon!

En dat was juist, ondanks dat Jos zich er geen voorstelling van kan maken hoe de dames zijn bij hem thuis maakt hij de keuze om Willemijn, Saskia én Leonie uit te nodigen. Zij mogen het Franse avontuur aangaan, en Saskia het avontuur van een paar dorpen verderop. De deur staat al snel wagenwijd open voor de dames en de spierballen van Jos blijven nog even onbenut, terwijl hij toe staat te kijken hoe de meiden hun koffer naar binnen staan te trekken. Ook zo’n fijne Franse gewoonte, of heeft dit te maken met het hebben van je eigen ding?
Hij laat ons in ieder geval achter met heel veel nieuwe vragen en ik kijk uit naar bewogen logeerweek waar we volgende week meer van gaan zien!

AlettaEindelijk zien we Aletta openbloeien in haar eigen omgeving. Dat de mannen aankomen is iets wat eigenlijk ook maar slecht in het schema past.. gewerkt moet er worden. Grasmaaien moeten ze, ouderwets met een kapmes en heggenschaar, knippen alsof je leven er vanaf hangt! En dat terwijl onze Jan en Patrick nog erg aan de warmte moeten wennen wilt ze graag zwetende torso’s zien! En hoe gaat het met de mannen Koen, Jan en Patrick? ‘Een beetje warm’, en ja de warmte is wennen, het liefst wil je vakantie houden, wennen aan het klimaat en Aletta leren kennen. Maar wat is dat toch met geitenhoudende vrouwen, waarom komt altijd het praktische op de eerste plek? Bonaire is ook het eiland van de hoofdlampjes en wildplassen, nadat de mannen ieder hun eigen boom toegewezen kregen en de lammetjes na een enorm gevecht van de moeder af hadden gekregen mochten de mannen naar hun nieuwe onderkomen. En dat viel even tegen, geen van 3 mag in het paradijs der Aletta verblijven. Nog zo’n tactische zet, ze houd de mannen liever nog even op een afstandje om gevoelige gesprekken te voorkomen. Want waar de mannen nog graag over gevoel praten lacht Aletta het al snel weg. En terwijl ze stoer verteld over een eerder logeerpartijtje van 2 mannen blijft het spannend.. Hopelijk levert dat ook nog wat spannende (nacht) tv, -inclusief hoofdlampjes- op! Want benieuwd ben ik zeker wat deze dame op het bounty-eiland deze mannen naast haar geiten en de stilte te bieden heeft. Gelukkig is Yvon binnen handbereik en zal, denk ik, deze joker nog vaak getrokken moeten worden. Het spreekwoordelijke ijs mag bij haar nog breken, of smelten, ieder natuurlijk op zijn eigen tempo. Een Nederlands werktempo in een tropisch paradijs.. ik ben benieuwd hoelang dat goed blijft gaan!

WimWim, de avontuurlijke bosjes man uit Tanzania, die graag over zichzelf verteld in de derde persoon. Au Wim, je noemt je naam net iets te vaak in een zin, ja. En daar komen ze aan, hobbelend over de zandwegen, op weg naar het fort van Wim, ja. Wim blijkt dus een man te zijn met nieuwe gewoontes. Barbie en haar twee reisgenoten, vergezeld met de camera van Janne. Zij is de vrouw die af en toe even een momentje voor zichzelf nodig heeft nadat ze iets teveel lol heeft gemaakt. De wild-plassende-vrouw met een enorme koffer en een doorzichtige rugzak probeert de liefde van Wim om te kopen met een zak drop. Heerlijk, dat heeft hij vast gemist die ene week dat hij al van Nederland is. En hoewel Karin haar best doet om te verwoorden waarom ze hier misschien na deze impulsieve daad niet zou kunnen aarden krijgen wij een goed beeld van haar mooie outfit. Een hoog blonde rijpe vrouw met klapperende eierstokken, gehuld in een witte legging en met een knalroze bril, en dat geeft mij steeds meer het gevoel dat haar twijfels oprecht moeten zijn, hup naar huis en geef Evelyne en Janne een eerlijke kans! Ergens denk ik dat zij meer thuishoren op het fort van Wim, mét de jacuzzi, zwembad en het huis met het prachtige uitzicht. Echt waar, adembenemend, graag wil ik eens bij deze man logeren en zelf op stap met mijn camera. En eerlijk gezegd vind ik olifanten in je achtertuin echt een stuk stoerder om te vertellen dan een kudde wilde koeien of een stal vol plofkippen. Dit spannende avontuur word dus nog zeker vervolgd!

JanTerwijl we lekker gemaakt worden met tropische temperaturen staat bij Jan in Canada de winter voor de deur. En dat maakt het wel lastig om vrouwenharten te veroveren, terwijl kou best Nederlands is weet Jan niet zeker of de meiden van staal wel opgewassen zijn tegen de kou van een Canadese winter. Terwijl Yvon hem het hemd van de lijf vraagt zien wij een stukje meer van het paleisje waar Jan woont. En het is een weerspiegeling van de ziel, strak, opgeruimd en vooral rustig. Zowel binnen als buiten missen wij de ‘vrouwelijke touch’, maar hee, is dat niet precies waar hij naar opzoek is? Die vrouwelijke warmte waardoor zijn eigen hartje en Jan misschien zelf ook wel openbloeien? De weerspiegeling van zijn koelkast voorspelt iets meer goed, insneeuwen kunnen ze deze winter, zijn koeling is die zoals we vaak in supermarkten zien, groot en vooral lekker gevuld. Liefde gaat immers vaak door de maag en stiekem hoopt Jan dat die éne meid wel goed koken kan. En Canada is een groot avontuur, een die de honger van Florence wel moet kunnen stillen. Nu haar Nederlandse dromen zijn uitgekomen hoopt ze met haar paarden hebben en houwen naar Canada te kunnen verhuizen. Een strak plan wat alleen nog even waargemaakt moet worden. Waar Claire zich openstelt en verteld over haar gluten allergie bedenkt Judith een strategie, opzoek naar het ideale moment om meer van haar charmes te laten zien. En eerlijk gezegd denk ik dat alleen al haar warme glimlach het gesloten hartje van Jan open kan doen bloeien. En samen zullen ze de Canadese winter dan zeker kunnen overleven. Want van het open boekje van  Claire, waarvan ze zelf denk dat ze de juiste snaar heeft geraakt roept het alleen maar meer vragen op bij Jan. En vragen zijn lastig, want wat is toch in hemels naam nou een gluten allergie wanneer je niet eens weet wat gluten zijn! Eet jij maar lekker je eigen brood en dan hopen wij dat Jan misschien zijn vragen nog eens gaat stellen. Op naar dagen gevuld met grote kale vlaktes en vele lieve kippen. En we kunnen zelf onze ideale vrouw wel uitgezocht hebben voor onze Jan, hij zal toch zelf echt woord bij daad moeten gaan voegen wil hij zijn vrouwen thuis houden.

JohanEn tot slot de avontuurlijke reis van ons gehaktbal etende, op tafel sokken verzamelende Deense boer Jo-hén. De man wie liever al 5 kippen op zijn stok had zitten gaat Bossenbollen maken. Waar de slagroom rijkelijk vloeit en Barbara de aller eerste bíjna rake chocolade-zoen van Johan in ontvangst mag nemen, word er vooral veel lol gemaakt. De heupen zwaaien sierlijk in de rondte en Johan klapt uit de school, ‘hij kan er wel dieper in, maar hij is niet langer’. Bam! Het ijs gebroken en de damesharten smolten net zo snel als de chocolade. Wanneer de dames iets serieuzer worden en een van de dames onder zijn korstje zou willen kijken, komt de tijger in Johan naar boven en moeten deze dames eens flink getemd worden! Want waar deze man erg ongemakkelijk van word is wel over gevoelens praten, en daarom worden de drie vrolijkste, vinger-likkende en smakkende dames na het Bossenbollen avontuur meegevraagd naar Denemarken. Ingrid, Ingrid en Barbara mogen mee.
Gemak dient de mens en dus ook ons Jo-hén. Waar hij uitpakt met bloemen(!), een nieuw flitsend shirt en taart mag onze kortharige Ingrid na een 6 uur durende autorit nog even op haar koffie wachten en word het lang opgespaarde bestek zo in de la gesmeten. Ze wacht maar even op de koffie, Johan wacht namelijk tot zijn kudde compleet is zodat Ingrid hem niet alvast helemaal in kan palmen. Ze kan namelijk wel naar Denemarken zijn komen rijden, Jo-hén is er niet helemaal van onder de indruk, hij zal het ritje zelf vast al lang en breed kunnen dromen. En dan komt ze ook nog eens niet voor de boerderij.. daar gaat de goed bedoelde actie met de appeltaart en de bloemen. Ze wilt Johan! En voor minder gaat ze niet. Johan word er zo zenuwachtig van dat er zelf te sterke koffie gezet word. Die zenuwen moeten getemd worden en de zojuist gekregen deuntjes van Helene Fischer klinken al fijntjes door de boxen. Verdorie, heeft ze hem voor de komst van de andere dames toch nog ingepakt! Maar de zenuwen komen pas echt wanneer er nog eens twee dames met twee grote koffers zijn boerderij betreden. Johan, er is geen weg meer terug!
Ons Jo-hén, een man naar mijn hart. Bij ons thuis is er nooit zoveel gelachen tijdens een uitzending en het feit dat ons Johan een vrouw gaat vinden maakt onze kerst helemaal goed. Maar welk vrouwen koppie doet Johan zijn hartje sneller kloppen?

En speciaal voor de mensen die graag fan willen worden na het zien van boer zoekt vrouw, Helene Fischer!

Heb jij ook zo van deze uitzending genoten?

wpid-signature-lin.jpg

Bron Plaatjes: 1, 2, 3, 4, 5 & 6.

7 thoughts on “Week 3: Boer zoekt vrouw | De vrouwen trekken in..

  1. Ik vond het bij Jos zo grappig dat de dames op de vraag: Wat vinden jullie nou van mij? niet echt antwoord konden geven maar zodra er een antwoord geeft ze het er maar mee eens waren haha, de makkelijkste weg hehe

Ik vind het leuk als je een reactie achterlaat!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s